شعرازپسرخاله ی عزیزم اکبرسلیمانی زاده

(شاعربرگزیده ی شعرادبیات کارگری)

سر فرو برده در گريبانم از زميني و زمانه بيزارم
    پرم از پيچ و تاب و سر درگم چون كلافي اسير تكرارم

ازپيله هــاي فكـــروخيـــالش فــرار كرد

شاعر شد وبه قول خودش شاهكار كرد

آنقـــدرازطـــراوت چشمــانتــــان سرود

تـــافصل چشمهــــاي شمـــارا بهار كرد

اودست هـــاي گــرم شمـــارانديده بود

بـــااين وجـــــود خوب دلت رادچـــــاركرد

تــااينكـــه زود كودكـي ات راصـــــدازدي

بعــدش تــورابه روي غــزل هـاسوار كرد

بانــوببخــش بيخــودي جســـارتي شده

اوشعـــر رابه طــور جدي تـــازه كـار كرد

چشمان پزسخاوت شعرش شهيــد شد

وقتــي كه ازحريــــم نگــــاهت فــراركرد

بيچــــاره هركه ديــد تورا وغـــــزل نگفت

بيچـــــاره هــركه عيب تورا آشكــــار كرد

شاعر شد وبه قول خودش شاهكـار كرد

آخـــرتــورا به دست خــدارهسپـــــاركرد

اي واژه ي دوردسـت ؛چشمان شما

يكبـاره به دل نشست چشمان شما

بــااين همـه حــال بـــازدرخلوت خود

ازعشق دلش پراست چشمان شما

هرچند كه تازه شاعري ناچيزم

خودرابه حريم شعـر مي آويزم

نه؛مردن من مردن يك برگ نبود

من قصــه ي برگ ريز يك پاييزم

يكروزتمـــــام ميشـــوي مثل خودم

بيهوده حـــرام ميشـــوي مثل خودم

ازحافظــه ات اگــر مــراپـــاك كنــي

يك سي دي خام ميشوي مثل خودم

اين شعــــر به يادگاردستت باشد

تـالحظـــــه ي انتظـاردستت باشد

من هيــــچ دل خوشـي ندارم ازتو

اي عشق حساب كار دستت باشد

" غزل مرگ "

ببين كه شعرچه آورد برسرسجاد

نشست بغض غريبي به باورسجاد

 ‌

جسارت است اگراين بارهم خراب شود

حريم شعر به نام مكررسجاد

بيا كمي غزل مرگ راصميمي كن

درست مثل غزل هاي آخرسجاد

...كه زيرپاي غزل هاي آخرش له شد

تن شكسته ويكدست لاغرسجاد

چه فرق مي كند اينك دلت بسوزد يا ...

به پاره پوره ي اشعاردفتر سجاد

چه مي كشند اهالي شعر ازاين ماتم

گذشته ازهمه بيچاره مادر سجاد

دراين هواي ترك خورده ي زمستاني

بيا مراسم تشييع پيكرسجاد

چند وقتي بود شعر نگفته بودم راستيتش حسشو نداشتم به قول معروف اگه آدم دغدغه هاش زياد باشه شعر گفتن خيلي براش سخته اين كاراي جديد درحالت طنزه ، تازه تو كار طنز وارد شديم ، اگه زياد خوب نيستن به بزرگي خودتون ببخشيد .

تو قصــه ي روزهـــــاي دردي اي شعر

بادست ودلــــم وفـــانكــردي اي شعر

بين من وتو تمام شد هرچه كه بود

صد ســال سيـــاه برنگـــردي اي شعر

اين شعر مصرع آخرش از يه شاعره كه اسمشون يادم نيست از كتاب رباعي ازنيما تا امروز خوندمش كه ميگه صد سال سياه برنگردي اي سال . به هرحال تقليد بعضي وقتا هم بد نيست.

تاقافيـــه را به شعــر پيوند زدم

ازپشت تريبون به تو لبخند زدم

هرچند به روي خود نمي آوردم

بانـو خودمانيـــم ولي گنــد زدم

دراول راه زود آغوشـــــــــم كـــرد

يك بوسه به من داد وييهوشم كرد

من خرشــده بودم ونمي فهميدم

عشق آمد وبا اشاره خرگوشم كرد

تنهـا گل نوبهـــــاري شعرم اش

محجوبه ي استعاري شعرم اش

لطفي كن ودعوت دلــم را بپذير

معشوقه ي افتخاري شعرم اش

ازطايفه وتبـــــار شعري اي عشق

تنها گل نوبهــار شعري اي عشق

بي ياد تو بازار رباعي ســرد است

تو مايه ي افتخار شعري اي عشق

يك دسته گل تقديم تو باعشق واحترام

بالابلند شعرهاي من ، غزل ، سلام

من تازه فهميدم كه هرشب پرسه ميزني

اطراف چشمان قشنگ شاعري درام

هرگاه ميبينم تورا بغضي شكستني

يكباره جمع ميشود درحالت صدام

بعدش تورامثل غزل فرياد ميزنم

همراه باغمگين سكوتي سرد وبي كلام

يك حرف دارم بشنوي خالي زلطف نيست

دراين سكوت روزگار سخت بي دوام

داري حرام ميشوي آخر عزيز من

بايد كه مي گفتم به تو منباب احترام

امامن ازپشت تو جاخالي نمي كنم

هرچند افتادي توازدنياي چشمهام

هرچند بيست سال ازعمرت گذشته است

تازود ازدستم نرفتي اي فرشته نام

بايد تورارسمن به عقد خود درآورم

چون حيف وميل ميشوي درشعرهاي خام

وقتي براي من شبي دستي تكان دهي

آنگاه ميسپارمت دست ترانه هام

بايد تمام اين غزل راپيشكش كنم

هرچند نيمه كاره ماند وگنگ وناتمام

اين آخرغزل دلم بدجور تنگ شد

دست خداسپردمت ايام هم به كام

بااين همه بيقـــراري ام گريه نكن

هرچندكه دوستداري ام گريه نكن

تا نيـــم دلــم عزيــــز پيــدا نشود

ازدست خودم فراري ام گريه نكن

هرچند دراين زمانـه ي بي تقصير

محكوم به بدبيـــاري ام گريه نكن

سرتاسر آسمان اين شهر غريب

دنبال غمي بهـــاري ام گريه نكن

وقتي كه مرا قـدر خودت مي خواهي

من لايق شرمساري ام گريه نكن

باساعت من درست ده سـال تمام

آماده ي جان نثـاري ام گريه نكن

وقتي كه تو ازتـاب وتــوان افتادي

باديدن دست يـاري ام گريه نكن

ازشهر شما هميشه تبعيد شدم

اي مظهر پايـــداري ام گريه نكن

اين آخـــر عمـــر يك وصيت دارم

درمجلس سوگـواري ام گريه نكن

بايد كه هميشـه دركنــارت باشم

تاآخـــرعمــــــــر بيقـــرارت باشم

وقتي كه به خاك مي سپارند تورا

رخصت بده تا سنگ مـزارت باشم

هرچند فقط قصــــد شنفتـن دارم

امــــــروز گپــي براي گفتـن دارم

من غنچه ام وبه ريشه ام مديونم

من ميـل زيـادي به شكفتـن دارم

يك عكس بدون قاب انداخته بود

عكسي كه درون آب انداخته بود

يكدفعه هلال ماه درداخل حوض

برگردن او طنـاب انداختـــــه بود

تو شاعـــري وبرسرمـــــــا جـاداري

يعني كه هميشه ي خـدا بيكاري ؟

جانم به لبــــــــم رسيــد ديگر آقـــا

كي ازسر شعر دست بر مي داري

ازدور كسـي درنظــرم مي آيد

انگـار كه نيم ديگــــرم مي آيد

سرتاسر شهر راچراغاني كن

 امروز عروس مــادرم مي آيد 

تنبل شـده بـود عقل اوكاسته شد

ازسوي مدير مدرسه خواسته شد

برروي كلاس درس هم ديـــــر آمد

گل بود وبه سبــزه نيز آراسته شد

انگاركه اوزد به ســرش عاشق شد

 صدبار شكست،آخـرش عاشق شد

اودست خودش نبــــود اگر يكدفعـه

درروزوفـــــات پــــدرش عاشق شد

درحسرت يك بغـــل مــــرادار بـزن

يك ثانيــــه تااجــــل مــــرادار بـزن

بيهوده مكوش راه برگشتي نيست

بازلف خودت غــــزل مــــرادار بـزن

چون كوه شـــــدي وتيشه اي برتو زدند

برچسب شكست شيشه اي برتو زدند

دردشت به خون تپيـده ي كرب و بـــلا

هفتــاد ودوزخــــم ريشــه اي برتو زدند